«Και εκεί που ξαφνικά σταματούσαν όλα και έριχνα χωρίς κανένα πρόβλημα, ξαφνικά πάλι τα ίδια…» Και πάνω που είπα αυτό ήταν, και έγραψα ότι ηίαση ήρθε… δε ξαναλέω τίποτα… Στους δύο τελευταίους αγώνες, τρία βέλη εκτός στόχου. Δύο στο Γεωγραφικό Διαμέρισμα τον Δεκέμβρη και ένα βέλος στον αγώνα της Πεύκης. Αυτές τις φορές με επαφή στην χορδή, αλλά μέσα από το Clicker. Σήμερα στην προπόνηση, μετά την επαφή… μια φοβερή ταχυπαλμία, ένα άγχος μια ταραχή (μια τοξευτική μιζέρια) για το τίποτα, χωρίς να προλάβω καν να σκοπεύσω. Όλοι μυς πάγωναν – πέτρωναν, χωρίς να μου δίνουν το παραμικρό περιθώριο τραβήγματος (ροής) της χορδής. Και το τόξο ξετιλαρισμένο στις 37 λίβρες… Θα πρέπει να επανέλθω πάλι για μερικές μέρες στα 5μ. Γιατί τόση ταλαιπωρία; Τι του έκανα; Ουφφφφ κουραστικό είναι βρε αδελφέ… Πάνω που άρχιζα να το ευχαριστιέμαι. Μήπως τελικά έχω τρελαθεί; Για να λέω την αλήθεια με ενόχλησε πολύ… Έχω όμως κατά βάθος, μια μεγάλη βεβαιότητα ότι θα φύγει τελείως, αφού κάθε φορά που επανέρχεται είναι πιο ελεγχόμενο. Θα σας πω τα αποτελέσματα σε μερικές μέρες.
Όταν τελικά θέλεις κάτι και το αγαπάς πολύ, πρέπει να επιμείνεις…!!! Μετά το σύνδρομο του λεγόμενου «Target Panic» (ούτε επαφή με την χορδή δεν μπορούσα να κάνω) ήρθε η απογοήτευση… μα πως είναι δυνατόν; Μα πως γίνεται; μου έλεγαν φίλοι τοξότες, μα τι λες τώρα που δεν μπορείς να ρίξεις; απλά άνοιξε το τόξο και ρίξε, το έχεις κάνει χιλιάδες φορές… Κι όμως ήταν αδύνατον.. δεν υπήρχε λεπτό χωρίς να σκέφτομαι τι μπορεί να έχει συμβεί. Έρευνα στο internet, επικοινωνία με τοξότες απ’ όλο τον πλανήτη που πιθανόν είχαν το ίδιο πρόβλημα, κουβέντα με αθλητικούς ψυχολόγους, θεραπεία με βελονισμό, Yoga, διάβασμα βιβλίων αθλητικής ψυχολογίας.. ουφ τίποτα ακόμα; Μήπως πρέπει να εγκαταλείψω; Μήπως τρελάθηκα; Πήγα και σε ψυχίατρο, αλλά με κατεύθυνε στην έμφαση της προπόνησης… Όχι θα σταματήσω για λίγο διάστημα έλεγα.. αλλά ούτε αυτό μπορούσα να το κάνω.. περνούσαν μια-δύο εβδομάδες και πάλι πίσω στο γήπεδο για προπόνηση. Και εκεί που ξαφνικά σταματούσαν όλα και έριχνα χωρίς κανένα πρόβλημα, ξαφνικά πάλι τα ίδια… άνοιγε το χέρι πριν την επαφή…. Όμως, οι πολλοί καλοί φίλοι τοξότες και προπονητές (σας ευχαριστώ όλους θερμά), μου έλεγαν υπάρχει λύση… ξεπερνιέται, μη το βάζεις κάτω.. να δεις ότι θα το βρεις.. Μου πρότειναν λοιπόν οι προπονητές μου, να δοκιμάσω το σύνθετο τόξο. Στην αρχή δεν μπορώ να πω ότι με χαροποίησε ιδιαίτερα η ιδέα, μέχρι που έριξα. Γνώρισα την ομορφιά του σύνθετου τόξου και μπορώ να πω ότι μου έδωσε και αυτό αρκετά πράγματα, με αποτέλεσμα να τ’ αγαπήσω και αυτό αρκετά.. (κάποιες φορές, ακόμα και τώρα, ρίχνω με το σύνθετο). Μετά ήρθαν οι προπονήσεις και με τα δύο τόξα, μια εξάδα με ολυμπιακό και μια εξάδα με σύνθετο… έλα όμως που και στο σύνθετο σε κάποιο αγώνα ήρθε ένα άλλο νέο πράγμα.. εκεί δεν άνοιγε το χέρι, αλλά δεν μπορούσα να μπω στο πρόσωπο να σκοπεύσω.. ήταν η στιγμή που είπα, ότι τέρμα το σύνθετο, επιστροφή στο αγαπημένο μου ολυμπιακό τόξο. Τότε όμως είπα ότι δεν πάει άλλο.. ήρθε η στιγμή.. δεν με νοιάζει εάν ρίξω η δεν ρίξω, δεν με απασχολεί και το εννοούσα και ακόμα το πιστεύω πολύ έντονα.. είναι κάτι που αγαπάμε πολύ και το κάνουμε γιατί αισθανόμαστε πανέμορφα !!! Τέρμα το παιχνίδι του μυαλού, "πρέπει να ρίξω καλά, τέρμα το συνεχόμενο μέτρημα και κυνήγι των πόντων.." Ναι, νιώθω ότι γίνομαι ένα με τόξο, ότι είναι μέρος του σώματος μου.. Ήταν θυμάμαι προς το τέλος του Σεπτεμβρίου, που έκανα μια κουβέντα με μια Γερμανίδα προπονήτρια στο archerytalk και μου είπε: «είναι πολύ απλά τα πράγματα, κάνε 25 προπονήσεις στα 5 μέτρα με κλειστά τα μάτια, ώστε το μυαλό σου να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη που είχε.. αλλά μην επιστρέψεις στα κανονικά μέτρα πριν ολοκληρώσεις την Θεραπεία..» έριξα λοιπόν χιλιάδες βέλη πραγματικά στα 5μ. με κλειστά τα μάτια, ξαναέβαλα στην χορδή μου το kisser Button (ψυχολογικά και μόνο, είπα τότε ξεκίνησαν όλα, όταν το είχα βγάλει από την χορδή..) και έριξα στα 70μ. με πολύ μεγάλη άνεση και κάποιες βολές και με κλειστά τα μάτια.. Δεν ξανασκέφτηκα όμως «λες να με ξαναπιάσει;» Το μόνο που έμενε, ήταν να ρίξω και στο indoor άνετα, γιατί από εκεί είχαν ξεκινήσει όλα. Ήρθε λοιπόν και η στιγμή των 18μ. και έριξα με μόνο σκοπό, να εκτελέσω σωστά την τεχνική μου. Και μερικά βέλη επίσης με κλειστά τα μάτια και αυτό ήταν !!! Το θαύμα έγινε !!! Η ίαση ήρθε !!! Συμπέρασμα: Όταν τελικά θέλεις κάτι και το αγαπάς πολύ, πρέπει να επιμείνεις…!!! Ο επόμενος στόχος μου, είναι να καταφέρω να ρίχνω στον αγώνα όπως και στην προπόνηση…!!!
Υ.Γ. Επισκεφτείτε το Blog του Εθνικού. http://archeryteamofethnikos.blogspot.com/2009_01_01_archive.html Έχει ένα πολύ ωραίο αφιέρωμα στους Κορυφαίους Έλληνες τοξότες, με πρώτη συνέντευξη του Γιώργου Καλαδάμη.
Πολύ δημοφιλές το άθλημα μας τελικά, ακόμη και στα Video Games. To Site των Ολυμπιακών αγώνων, έχει προσθέσει μια κατηγορία με mini games, μέσα σε αυτά και η τοξοβολία. Το παιχνίδι είναι on-Line (αρκετά light) και παίζεται με το ποντίκι. (Πατήστε το αριστερό Click και τραβήξτε το ποντίκι προς τα κάτω για να ανοίξει το τόξο. Στη συνέχεια με πατημένο πάντα το αριστερό Click, οδηγήστε με το ποντίκι το σκόπευτρο στο κίτρινο. Απελευθερώστε το αριστερό click όταν θα είσαστε μέσα στο 10.
- Στα δικά μας τώρα... προπόνηση καθημερινή αλλά, «μια έτσι μια γιουβέτσι…» και εννοώ ότι μια ρίχνω και μια δεν ρίχνω… το γνωστό ψυχολογικό προβληματάκι.. Οι καλές μέρες ήταν 22… και πάνω που το απολάμβανα βρε φίλε… Θα επιστρέψω «αναγκαστικά» πάλι και στα δύο τόξα, για να δούμε που πάει…εξάλλου μη ξεχνάμε, ότι και το σύνθετο είναι απόλαυση !
Από τον Οκτώβριο του 2007 που «μπήκαμε» στο κλειστό, άρχισε και το λεγόμενο «Target Panic». Έτσι μέσα σε μια μέρα, ένα Click και όλα αλλάζουν. Μέχρι τότε απλά το είχα ακούσει για κάποιους ότι «φοβούνται» το κίτρινο και τίποτα άλλο. Αυτό όμως δεν είχε σχέση με το κίτρινο… ήταν άλλο πράγμα. Μετά, ανάλυση στην ανάλυση, διάβασμα, άρθρα, forums, «γνωστικές θεραπείες», πλήθος από ασκήσεις αλλά μια έρχεται μια φεύγει χωρίς λόγο και αιτία. Προσπαθώ να ακούσω το σώμα μου, το τι πραγματικά θέλει. Θέλει να μου πει κάτι; Ίσως; Μα, να μην δαμάζεται; Ίσως όχι αυτή την στιγμή… Θα το απολαύσω λοιπόν και αυτό, να δω τι θα γίνει… όπως ο λαός μας λέγει για τον «βιασμό». Ίσως είναι ο δρόμος της εξέλιξης... Το «αυτό» ξέρει…!!! όπως έλεγε και ο διδάσκαλος στο βιβλίο του Ζεν.
- Καλή επιτυχία στον αγώνα του Σαββατοκύριακου με Ολυμπιακό Γύρο, που θα διεξαχθεί στο "γήπεδο" της Δεκέλειας 3-4 Μαϊου 2008.
Πάλι τα ίδια, φτου και απ’ την αρχή… μα τι να πω πια, κατάντησα «γραφικός».. πάνω που λες, «είμαι μια χαρά το ξεπερνάω η το ξεπέρασα», πάλι τα ίδια. Μα τόσο πια εκνευριστικό, τι μια να ρίχνω 326 την επόμενη 318 και την επόμενη ούτε ένα βέλος στα 70μ η στα 30μ, άντε πάλι στα 5μ. Το τόξο από 36 λίβρες να φαίνετε ότι είναι 800 λίβρες και να μην ανοίγει με τίποτα, ενώ την επόμενη μέρα να βγαίνει ένα γύρος με 310+ και ο δεύτερος γύρος, ούτε ένα βέλος. Τα νεύρα « τσατάλια ! » μα έλεος, τι είναι αυτό; πόσο θα πάει; Ο δάσκαλος Kisik Lee, μου είπε ότι αυτό υπάρχει σε πολλούς και να μην ανησυχώ… μα πώς να μην ανησυχώ; Επίσης μου τόνισε να μην περιμένω να ακούσω το clicker αλλά να το νιώθω… δεν λέω μια χαρά είναι όταν μπορώ να ρίξω, αλλά όταν το τόξο δεν ανοίγει με ΤΙΠΟΤΑ; Θα «χαλαρώσω» όπως όλοι μου λένε λόγω και των εορτών, αλλά πως; για πείτε μου με αυτό το πράγμα στο μυαλό; ΟΚ δεν «μουρμουρίζω» άλλο… θα το αντέξω, θα κάνω αποχή (μόνο σωματική) για μια βδομάδα από το άθλημα…
Εύχομαι από καρδιάς σε όλους τους τοξότες και όχι μόνο, με τις θερμότερες ευχές για Καλό Πάσχα !
- λόγω των εορτών, θέλω να αναφέρω τον μύθο με «Τα τέσσερα κεριά»
Τέσσερα κεριά έκαιγαν απαλά φωτίζοντας το σκοτεινό δωμάτιο. Η νύχτα ήταν τόσο ήσυχη που μπορούσες να τα ακούς να σιγοψιθυρίζουν… “Είμαι η Ειρήνη, όμως κανένας δε φροντίζει να διατηρεί τη φλόγα μου, μάλλον θα πρέπει να αποχωρήσω”, ακούστηκε να ψιθυρίζει το πρώτο κερί και αργόσβησε. “Είμαι η Πίστη, μα κανένας δε φαίνεται να με χρειάζεται πλέον, οπότε δεν υπάρχει νόημα να παραμένω αναμμένη”, είπε το δεύτερο κερί την ώρα που ένα απαλό αεράκι έσβηνε τη φλόγα του. “Είμαι η Αγάπη, δεν έχω την αντοχή να διατηρήσω τη φλόγα μου. Οι άνθρωποι δε μου δίνουν σημασία και δεν κατανοούν την αξία μου. Έχουν πάψει να αγαπάνε ακόμα και τα πιο κοντινά τους άτομα.” ψιθύρισε το τρίτο κερί και έσβησε. Ένα μικρό κοριτσάκι άνοιξε ξαφνικά την πόρτα και μπήκε στο δωμάτιο. Κοίταξε τα σβησμένα κεριά και με βουρκωμένα μάτια τους είπε: “Γιατί δεν είστε αναμμένα; Θα έπρεπε να είστε αναμμένα μέχρι το τέλος” Τότε μοναχά μίλησε το τέταρτο κερί. “Μη κλαις, της είπε. Όσο υπάρχω εγώ και διατηρώ τη φλόγα μου, μπορούμε να ανάψουμε και πάλι τα σβησμένα κεριά. Το όνομα μου είναι Ελπίδα…”
Και ξαφνικά πάνω που όλα έδειχναν καλά.. ήρθε κι αυτό.. αρχικά με τρόμαζαν οι ήχοι, λίγο πριν τον ήχο του Clicker, ένας οποιοδήποτε ήχος και το χέρι απελευθέρωνε το βέλος. Μετά από αυτό, το πράγμα χειροτέρευσε.. πριν έρθω ακόμα σε επαφή με μύτη-σαγόνι πάλι τα ίδια. Η λανθασμένη εντολή ήταν άνοιξε το χέρι σου. Μετά από πολλές προσπάθειες τα πράγματα χειροτέρευαν ακόμα πιο πολύ.. Όπως καταλαβαίνετε τα συναισθήματα ήταν, νεύρα, απογοήτευση, θυμός κλπ. Ξεκινάω μια μεγάλη έρευνα στο web για το σχετικό θέμα και ανακαλύπτω έκπληκτος ότι υπάρχει το συγκεκριμένο και το αναφέρουν σαν Target Panic, μια τάση για ‘πρόωρη απελευθέρωση του βέλους’. Επίσης μέσα στις αναφορές βρήκα και τα εξής: Πανικός από το κίτρινο χρώμα του στόχου, πανικός απόστασης, πανικός ήχων καθώς και παρόμοιες καταστάσεις στο άθλημα της σκοποβολής (πρόωρο πάτημα της σκανδάλης) Τα αίτια κάνουν αναφορές για μεγάλη επιθυμία του κίτρινου, ξαφνικός τρόμος από κάποιο εξωτερικό ερέθισμα, ψυχολογικά αίτια κα. Για την ‘Θεραπεία’ του Target Panic συνίσταται, βολές από κοντινά μέτρα με προοδευτική αύξηση της απόστασης, ανά ημέρες ή εβδομάδες (ανάλογα τον αθλητή), με καθόλου πρόσωπο ή μεγάλο πρόσωπο, βολές με κλειστά τα μάτια, βολές με εσωτερικό μέτρημα από τον αθλητή. Δούλεψα και δουλεύω τις παραπάνω ασκήσεις περίπου τρεις εβδομάδες, με περισσότερο, τις κοντινές βολές 3-5μ κλειστά μάτια κλπ, το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό… ξαναέριξα πολύ άνετα στα μεγάλα μέτρα, με πολύ καλή προπονητική επίδοση. Βεβαίως επιστέφει σε κάποια βέλη, αλλά με λίγο συγκέντρωση επανέρχομαι στα φυσιολογικά μου… Εάν λοιπόν σαν είχε συμβεί στο παρελθόν ή περνάτε κάτι τέτοιο δοκιμάστε τα παραπάνω και θα έχετε πολύ καλά αποτελέσματα. Ευχόμαστε πάντως να μην συμβεί σε κανένα σας, διότι είναι πολύ δυσάρεστο συναίσθημα… Το θετικό στην όλη περίπτωση είναι ότι ξεπερνιέται…